คนงานมั้ยครับ? กำลังหาคนงานหรือเปล่า?
คนงานมั้ยครับ?
ไม่
- คุณอยากได้เเรงงานหรือเปล่า? - จะเอากี่คน?
เอาซัก 2 คนสิครับ
- สวัสดีฮับ - สวัสดีฮับ
- เป็นยังไงบ้างไอ้หนู? - ดีฮับ
- กำลังทําอะไรกันอยู่? - กำลังเล่นรถฮับ
รู้มั้ยว่าเดี๋ยวนี้ข้าวมื้อ ๆ นึง ราคาเท่าไรเเล้ว?
พูดตรง ๆ เลยดีกว่า...
100,000โตมาน มันเเทบไม่มีค่าเลย!
เเล้วจะให้พวกเราจ่ายคืนยังไง?
ก็ถูก เเล้วพวกเขาจะเรียกร้องอะไรนักหนา?
เเล้วจะให้พวกเราไปเอาโฉนดที่ดินมาจากที่ไหน?
อย่าเพิ่งวางนะ! คุณ... คุณจะใช้โทรศัพท์หรือเปล่า?
ว่าไงนะ?
- คณจะใช้โทรศัพท์ต่อหรือเปล่า? -ไม่
ว่าต่อเลย กำลังฟังอยู่...
ที่ไหน?
อยู่ด้านนอกพิพิธภัณฑ์เหรอ?
เมื่อไร?
ก็ได้... ก็ได้...
โชคดี...โอเค
-ไป เดี๋ยวฉันไปส่ง - ไม่ต้อง มีงานทําเเล้ว
- ฉันจะไปทางนั้นพอดี - มีงานทำเเล้ว
- อย่าทําเป็นหยิ่งเลย... - ก็บอกเเล้วไงว่า มีงานเเล้ว!
มานี่หน่อย เเป๊บเดียว... มานี่หน่อย เเค่เเป๊บเดียว
หวัดดี สบายดีนะ?
ถ้านายมีปัญหาเรื่องเงิน ฉันสามารถช่วยเหลือนายได้นะ?
ไม่ต้อง
- นายไม่มีปัญหาเรื่องเงินเหรอ? - ไม่มี
ฉันสามารถช่วยนายได้นะ...
หยุดเลย! ไม่งั้นโดนต่อยฟันร่วงเเน่!
ไปซะ!
สวัสดี
- เป็นไงบ้าง? - สบายดี ขอบคุณ
กำลังเก็บอะไรอยู่เหรอ?
กำลังเก็บถุงพลาสติกน่ะครับ
เก็บไปทําอะไร?
เก็บพวกถุงพลาสติก พอได้เยอะๆ ก็เอาไปเเยกเเถว ๆ โรงงาน
หมายถึงเอาไปขายน่ะเหรอ?
เเล้วนิ้วไปโดนอะไรมา?
เมื่อเช้าเผลอไปโดนบาดมา
ที่นี่เหรอ?
เสื้อสวยดี! ไปได้มาจากไหน?
อาทิตย์ก่อนผมเจอมันกองอยู่เเถวนู้นน่ะ
สีสวยดี เหมาะกับนายดี!
รู้มั้ย ว่าบนเสื้อมันเขียนว่าอะไร?
นายมาจากที่ไหน?
"เยี่ยว... เยี่ยว... เยี่ยว... เยี่ยวไม่ออกเพราะเจี๊ยวมันเหนียว..."
- อย่าไปถือสาเด็กเลย - พวกเด็ก ๆ เล่นสนุกตามวัยน่ะ
- มาจากไหน? - อยู่เเถว ๆ ลอริสตาน
เเสดงว่าไม่ใช่คนเเถวนี้... มาจากลอริสตาน
- คณก็มาจากลอริสตานเหมือนกันเหรอครับ? - จะว่ายังงั้นก็ได้
ทํางานได้วันละเท่าไร?
บางวันก็ 200... 300... 400... 700...
เเล้วนายเอาเงินไปทําอะไร?
ได้เงินมาก็ส่งไปให้ที่บ้านครับ
นายอยากที่จะเเต่งงานหรือเปล่า?
ยังไม่อยาก ผมด้องช่วยที่บ้านก่อน
นายก็กำลังช่วยอยู่ไม่ใช่เหรอ?
ถ้าฉันมีอะไรให้นายทํา นายจะทําหรือเปล่า?
ทําอะไร?
เงินดีด้วยนะ
ไม่ ผมไม่ค่อยรู้อะไรเท่าไร... ผมขอเเค่เก็บถุงพลาสติก เเล้วก็ขายได้ก็พอ
เเล้วนายจะไปไหนน่ะ?
#รสชาติเเห่งเชอร์รี่# #A Taste of Cherry...#
ภาพยนตร์โดย อับบาส เคียรอสตามี่
ร่วมด้วย โฮมาโยน เอร์ซาดี
อับดุลโฮเซน บอเกรี อัฟซินโคร์ซีด บักห์ตารี
ซาฟาร์ อาลี โมราดี
เมร์ โฮเซน นูโอริ... อาหมัด อันซารี
ฮามิด มาซูมิ... เอลฮัม อิมมานิ
ผู้ช่วยช่างภาพ ฟาร์ซัด บาเซียร์ ซาเดห์
ผู้ช่วยควบคุมสียง ซัสซัน บาเกียร์เพอร์
ช่างภาพ อาลีเรซา อันซาเรียน
เนื้อเรื่อง เมห์ดี ซามาคาร์
ผู้ช่วยผู้กำกับคนที่ 1 ฮัสซัน เยคตาปานาห์
ผู้ช่วยผู้กำกับคนที่ 2 บาห์มัน เคียรอสตามี
ตัดต่อ อับบาส เคียรอสตามี
บันทึกเสียง จาฮันเจียร์ เมียร์เซการี
ตัดต่อเสียง โมฮัมหมัดเรซา เดลปัค
ถ่ายภาพนิ่ง โฮมายน ปาย์วาร์
บทภาพยนตร์' อํานวยการสร้างเเละกำกับ อับบาส เคียรอสตามี
- กำลังจะไปไหนน่ะ? -ไปที่ค่ายฯ
ขึ้นมา ขึ้นมาบนรถก่อน
สวัสดี
สบายดีนะ? กำลังจะไปไหน?
ไปค่ายฯ ตรงนู้น... ไม่ค่อยไกลเท่าไหร่
ค่ายฯ ที่อยู่ตรงนู้นน่ะเหรอ?
- เเถว ๆ บ่อนํ้าใช่มั้ย? - ใช่
ดูนายเพลีย ๆ นะ...
ใช่เลยครับ
- ท่าทางหมดสภาพเลยเเหละ? - ใช่ครับ
เป็นทหารด้องไม่รู้จักเหนื่อย!
มีเหรอไม่เหนื่อย ในเมื่อผมเดินมาจากดาระบัด
- เดินจากดาระบัดเลยเหรอ? - ครับ
วันนี้เป็นวันหยุดไม่ใช่เหรอ...
พอดีคืนนี้ผมต้องเข้าเวร เข้าหกโมงเย็นถึงหกโมงเช้าวันพรุ่งนี้
ออกเวรเเล้วนายไปไหนต่อ?
- จะไปที่ไหนต่อ? - ไปบ้านป้าครับ
ป้าเเกเสียไปเเล้ว ตอนนี้ผมอยู่กับสามีป้าที่เป็นภารโรง
โดนเกณฑ์มานานเท่าไรเเล้ว?
สองเดือนเเล้วครับ
- กำลังฝึกอยู่ล่ะสิ? - ใช่ครับ
มาจากไหน?
มาจากเคอร์ดิสถาน
- เเล้วนายโดนมาอยู่ที่นี่น่ะเหรอ? - ใช่ครับ
พอปลดเเล้ว จะอยู่ที่นี่ต่อหรือจะกลับบ้าน?
-ไม่อยู่ กลับบ้าน - ว่าไงนะ?
- กลับไปอยู่ที่บ้าน - กลับไปที่เคอร์ดิสถานน่ะเหรอ?
ก็ดี
อยู่ที่นู่นนายทําอาชีพอะไร?
ผมทําไร่มาก่อน
ทําไร่เหรอ?
ได้เรียนหนังสือหรือเปล่า?
-ได้เข้าโรงเรียนบ้างหรือเปล่า? - เข้าไม่กี่ปี
อ้าว...
ไม่อยากเรียนเหรอ?
ทําไมล่ะ?
คุณก็น่าจะรู้...
ครอบครัวนายมีกันกี่คน?
เก้า
- เก้าคนเลยเหรอ? - ใช่
- ทํางานกันทุกคนหรือเปล่า? - ก็ทำกันทุกคน
- ร้จักใครในเตหะรานหรือเปล่า? - รู้จัก
- เป็นญาติหรือเปล่า? - เป็นญาติครับ
ที่เตหะราน ผมมีพี่ชายอยู่สองคน
เเล้วทําไมนายไม่ไปอยู่กับพี่ ๆ นายล่ะ?
พวกพี่ชายเเต่งงานกันหมดเเล้ว บ้านก็หลังนิดเดียว ไหนจะลูกอีก...
อยู่ไม่ได้
เเล้วนายมีเงินหรือเปล่า? เป็นทหารยังไงก็มีเบี้ยเลี้ยง
- เงินเดือนน่ะเหรอ? - นิดหน่อย... เบี้ยเลี้ยงได้น้อยมาก
เเล้วพอใช้หรือเปล่าล่ะ?
พอเหรอ?... ไม่พอใช้หรอก...
เเล้วนายด้องไปเข้าเวรตอนกี่โมง?
6 โมงเย็น
นี่เพิ่งจะ 5 โมงเอง
นายอยากที่จะไปถึงที่นั่นก่อนเวลา...
...เป็นชั่วโมง ๆ หรือเปล่า?
ไม่อยากครับ เเต่ก็ช่วยไม่ได้...
งั้นมีเวลาเหลือตั้งชั่วโมงนึง นั่งรถเล่นกันมั้ย?
ที่จริงฉันมีงานดี ๆ อยากให้นายช่วยทํา
- นายจะได้มีรายได้ไง - เเต่ผมอยากกลับไปที่ค่ายให้ทันหกโมง
ว่าไงนะ?
ผมอยากกลับถึงค่ายฯ ก่อนหกโมง
เดี๋ยวฉันขับมาส่ง
ไม่ด้องห่วง รับรองนายไม่สายเเน่
จะไปมั้ย? ตกลงหรือเปล่า?
ตกลง
ไม่ด้องห่วง มาส่งนายก่อนหกโมงเย็นเเน่
เเล้วเป็นไง...
อยู่ที่ค่ายฯ ไม่สนุกเหรอ?
ตอนช่วงที่ฉันเป็นทหารเกณฑ์ฉันสนุกมาก
มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิตฉันเลย
ที่ค่ายฯ ทหาร ทําให้ฉันได้มีเพี่อนซี้
โดยเฉพาะช่วงที่ฝึก หกเดือนเเรก
ฉันยังจําได้เลยว่า พวกเราต้องตื่นกันตั้งเเต่ตีสี่...
พอกินข้าวเช้าเสร็จ ก็มานั่งขัดรองเท้ากัน...
จากนั้นเราก็จะออกไปฝึกภาคสนามกัน โดยมีผู้พันเป็นคนคุมเราไป
กองร้อยที่ฉันอยู่จะมีอยู่ 40 - 45 คน
ผู้พันก็จะให้เรานับกัน
ผู้พันจะบอกให้เรานับตาม... หนึ่ง...
สอง...
สาม...
สี่...
พวกนายยังนับกันอยู่หรือเปล่า? เเล้วยังนับกันเเบบเดิมมั้ย?
ว่าไง?
พวกนายนับกันยังไง?
หรือว่านายอาย?
- ครับ - จริงเหรอ?
อายทําไม? ตอนอยู่ที่ค่ายฯ นายกับพวกเพี่อนๆ ไม่ด้องนับกันหรือไง?
นับครับ
งั้นนายก็ไม่คิดว่าฉันเป็นเพี่อนสินะ...
เป็นเพี่อนกันอยู่เเล้วครับ
ไม่จริง นายทําเหมือนว่า เราไม่รู้จักกันอย่างนั้นเเหล่ะ
- ไม่ใช่อย่างนั้น - เเล้วมันยังไง?
ไม่ใช่อย่างนั้น
นี่คือเเบบที่พวกเรานับกัน หนึ่ง...
สอง...
สาม...
สี่...
หนึ่ง... สอง... สาม... สี่...
- นับสิ... นับตาม หนึ่ง... - หนึ่ง...
สอง... สาม...
อยู่ที่ค่ายฯ พวกนายนับกันเเบบนี้เหรอ?
- ทหารเขาไม่นับเสียงเบากันเเบบนั้นหรอก! - ผมนับไม่ได้
คุณพาผมมาไกลมากเเล้วนะครับ! ผมอยากรู้ว่า คุณด้องการอะไรจากผม
- ที่นายด้องทําน่ะเหรอ? - ใช่ครับ
รู้มั้ย ไอ้น้อง...
ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะไม่ถามหรอก...
ว่าเป็นงานอะไร? เเต่จะถามว่าจ่ายให้ดีหรือเปล่า?
สําหรับคนอย่างนาย...
...งานยังไงก็เป็นงาน ขอให้จ่ายเงินก็พอ
ถ้านายมองเเบบนี้ ทุกอย่างก็จะเป็นเรื่องง่าย
เพราะนี่ไม่ใช่งานธรรมดา ๆ เเต่ที่ไม่ธรรมดาคือเงิน
นายทำงานนี้เเค่ 10 นาที เท่ากับเงินเดือนของนาย 6 เดือน
เเล้วมันเป็นงานอะไรล่ะครับ?
ฉันบอกนายเเล้วไง ให้เลิกถามเรื่องงาน ให้ถามเเต่เรื่องเงินอย่างเดียว
คุณด้องบอกผมก่อน ว่ามันเป็นงานอะไร?!
โอเค เวลาที่นายใช้ให้คนงานขุดหลุมลงเสาเข็ม
พวกคนงานจะถามมั้ยว่า จะลงเข็มสร้างโรงพยาบาล...
...หรือจะสร้างโรงพยาบาลโรคจิต หรือสร้างมัสยิด...
...หรือสร้างโรงเรียน? พวกคนงานก็เเค่ทํางาน จากนั้นก็ได้รับค่าจ้าง เเค่นั้นจบ!
นายเคยเป็นกรรมกรหรือเปล่า?
เคยครับ
งั้นนายช่วยบอกหน่อย ว่าตอนนั้นนายขุดหลุมเพี่อสร้างอะไร?
- ไม่มีใครบอกผม - งั้นนายจะมาถามฉันทําไม?
นายช่วยงานฉัน จากนั้นฉันก็จ่ายเงินนาย
งานไม่ยากหรอก เดี๋ยวนายก็จะได้เห็น
โอเคมั้ย?
คุณจะขับไปไหนน่ะ?!
ผมต้องกลับไปที่ค่ายฯ ให้ทันหกโมง!
เดี๋ยวฉันจะขับรถไปส่งน่า อีกเเป๊บนึง
ผมอยากลงเเล้ว!
- จะลงรถเหรอ? - ใช่
ไปยิงกระต่ายเหรอ?
เปล่า ผมเเค่คิดว่า ผมจะไปดีมั้ย?
รู้มั้ยว่าทําไมฉันถึงให้นายมาด้วย? นายคิดว่าฉันล้อเล่นหรือไง?
คิดว่าฉันอํานายหรือไง?
ผมเเค่คิดว่า ผมควรที่จะกลับได้เเล้ว
ก่อนมาฉันสัญญาว่าจะพานายไปส่ง ให้ทันหกโมง ไม่ผิดคําสัญญาเเน่
อีกเเป๊บเดียว
ลงมาเเป๊บนึงก่อน
- ผมอยากกลับค่ายฯ เเล้ว - ลงมาก่อน มาฟังฉันอธิบายก่อน
นายเห็นหลุมตรงนี้มั้ย...
หลุมที่อยู่ตรงนี้...
ต่อไปฟังให้ดี ๆ นะ...
หกโมงเช้าวันพรุ่งนี้ นายมาที่นี่ เเละก็เรียกชื่อฉันสองครั้ง
"คุณบาดี! คุณบาดี!"
ถ้าฉันขานตอบให้ช่วยดึงมือฉันขึ้นจากหลุมนี่
ในรถมีเงินอยู่ 200,000โตมาน
หยิบเงิน เเล้วก็ไปซะ
ถ้าฉันไม่ขานตอบ...
ให้ใช้พลั่วตักดินเทไปบนร่างฉัน 20 พลั่ว
- จากนั้นก็หยิบเงินเเล้วก็ไป - ช่วยพาผมกลับเถอะ...
เก็บเงินเอาไว้เถอะครับ เเล้วช่วยพาผมกลับ!
ฉันไม่ได้อยากมีปัญหา
ไม่ใช่เรื่องของปัญหา เเต่ไม่อยากทํา เเละมันสายเเล้ว...
ผมอยากจะกลับค่ายฯ เเล้ว ผมไม่อยากมาพัวพันกับเรื่องพรรณนี้
ทําไม? นายไม่มีเเรงตักดิน 20 พลั่ว โยนลงไปในหลุมงั้นเหรอ?
ขอร้องล่ะ ฉันจําเป็นต้องพี่งนายจริง ๆ
ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันไม่ด้องมาขอร้องนายหรอก
หรือนายด้องการให้ฉันคุกเข่าอ้อนวอนนาย? หรือนายต้องการเเบบนั้น ห๊ะ?
เปล่าครับ คุณจะมากราบอ้อนวอนผมทำไม?
คําว่า "ต้องการ" หมายความว่ายังไง?
คําว่า "ช่วย" หมายความว่ายังไง? ที่จริง "การช่วย" ไม่จําเป็นด้องจ่ายก็ได้
เเต่ฉันจะให้เงินกับนาย... เพราะฉันจะช่วยนาย
หรือว่านายไม่อยากได้เงิน? นายเเน่ใจนะ?
เงินน่ะอยากได้...
เเล้วไง? หรือ 200,000โตมานมันน้อยไปหรือไง?
ไม่ใช่อย่างนั้น... เเต่ผมทําเรื่องเเบบนี้ให้คุณไม่ได้...
มันไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน
หรือเพราะนายตักดินลงหลุมไม่เป็น ห๊ะ?
เป็น... เเต่ไม่ใช่กลบดินลงบนร่างคน หรือไม่ก็หัวของคนอื่น
ไม่ใช่ใครก็จะสามารถกลบดินฝังคนอื่นได้!
ถ้าคนๆ นั้นยังไม่ตาย เขาก็จะยืนขึ้นเเล้วร้องเรียกเองเเหละ
ฟังนะ ฉันด้องการให้นายช่วยจริง ๆ เเล้วฉันก็ไม่ได้บ้าด้วย!
เวลาที่นายตักดินลงไปในหลุม เเสดงว่าคนนั้นไม่มีชีวิตเเล้ว...
ไม่อย่างนั้นเขาไม่ลงไปอยู่ในหลุมหรอก...
ทีนี้ นายเข้าใจหรือยัง?
นายเข้าใจหรือยัง?
เข้าใจ
ถ้านายเข้าใจ นายก็ควรลงจากรถ เเล้วมาดูซะ...
เวลาที่นายกลับมาที่นี่ ตอนหกโมงเช้า...
ค่ายฯ ของนายอยู่ตรงนั้นใช่มั้ย?
จากที่นั่นมาที่นี่ นายคงใช้เวลาเดินเเค่ 20 นาที...
พอมาถึง ก็นายเรียกชื่อฉันสองครั้ง "คุณบาดี ! คุณบาดี !"
ถ้าฉันขานตอบ นายก็ช่วยดึงมือฉันขึ้นจากหลุม
เเล้วฉันก็จะจ่ายเงินนาย
เเต่ถ้าฉันไม่ขานตอบ...
ลงมาสิ
ลงมา...!
ลงมา... มาดูซะ!
มันเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า ฉันถึงอยากให้นายช่วย...
เเต่นายกลับไม่ยอมช่วยฉัน!
นายไม่ต้องการช่วยฉันใช่มั้ย?!
นายจะไม่ได้ฝังฉันเป็น ๆ เเน่?!
ขณะที่เรากำลังคุยกันอยู่ มีหลายคนที่กำลังโดนฝัง
เเละไม่ใช่เเค่คนสองคน เเต่เป็นสิบเป็นร้อยที่กำลังโดนฝัง
- นายไม่เคยเห็นคนขดหลุมศพเหรอ? - ไม่ ไม่เคยเลย
ผมไม่ได้เป็นคนขุดหลุมศพนี่ครับ
ผมไม่ฝังคน
ฉันรู้ว่านายไม่ใช่คนขุดหลุมศพ...
ถ้าฉันด้องการใครซักคน ฉันก็ต้องหาคนๆ นั้น...
เเละนายคือคนที่ฉันต้องการ
เพราะหน้าตานายเหมือนลูกชายฉัน...
ช่วยฉันเถอะนะ...
จะให้ฉันคุกเข่าอ้อนวอนใช่มั้ย?
ถ้านายด้องการ ฉันทําได้นะ?
เปล่าครับ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องคุกเข่าอ้อนวอน?
งั้นก็ลงมาจากรถ ลงมาดูที่หลุมนี่!
เผื่อนายจะได้รู้สึกอยากทําขึ้นมาบ้าง
เเค่ดิน 20 พลั่ว...
เเค่ 20 เท่านั้น... นั่นหมายถึงพลั่วละ 10,000 โตมาน
นายเป็นคนที่ไหน?
- เคอร์ดิสถาน - นายเป็นคนเคิร์ด!
คนเคิร์ดเป็นคนกล้าไม่ใช่หรือไง?
คนเคิร์ดสู้รบกันมานักต่อนัก...
...ย่อมรู้ดีถึงความเจ็บปวด... หมู่บ้านของนายก็เคยโดนถล่มจนย่อยยับ
บางทีนายอาจจะเคยใช้ปืน จริงมั้ย?
รู้มั้ยว่าปืนคืออะไร? เเล้วรู้มั้ยว่า ทําไมนายถึงได้ปืนมา?
ก็เพี่อให้นายใช้ฆ่าคน ที่นายด้องการฆ่ายังไงล่ะ
เเต่ฉันไม่ได้ให้ปืนกับนาย เพี่อให้นายมาฆ่าฉัน...
ฉันเเค่ให้พลั่วกับนาย เเค่พลั่วเท่านั้น...
นายเป็นชาวไร่ใช่มั้ย?
นายก็เเค่คิดว่านายกำลังทําไร่อยู่
นายก็เเค่คิดว่าฉันเป็นปุ๋ย เป็นปุ๋ยที่จะด้องใส่ตรงโคนของด้นไม้
มันยากตรงไหน !?
โชคชะตาเลือกให้นายด้องถือปืน ไม่ใช่พลั่ว!
ขนาดพลั่ว นายยังใช้ไม่เป็นเลย!
ขอบคุณ!
ขอบคุณมาก ๆ ครับ!
- สวัสดี - สวัสดี
- สบายดีเปล่า? - สบายดี ขอบคุณ
- เครื่องจักรนั่นเอาไว้ใช้ทําอะไร? - เอาไว้ผลิตปูนซีเมนต์
จริงเหรอ? เเล้วทําไมมันถึงจอดนิ่งอยู่ล่ะ?
หยุดหลายวันโรงงานปิด ก็เลยไม่มีคนทํางาน
เเล้วนายมาอยู่ทําอะไรที่นี่?
ก็ผมเป็นรปภ. อยู่ที่นี่
- อยู่คนเดียวเหรอ? - ครับ
คนเดียว... เเล้วนายชอบหรือเปล่าล่ะ?
งั้นก็มาอยู่เป็นเพี่อนผมสิ
- ฉันไม่อยากจะรบกวนนาย - ขึ้นมาก่อนสิ!
- ด้องปีนบันไดนี่ขึ้นไปเหรอ? - ใช่ครับ
- นายปีนขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย? - ผมชินเเล้วน่ะ...
- นายชินเเล้วเหรอ... - ครับ
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
ที่นี่สวยดีนะเนี่ย
สวยยังไง? ไม่มีอะไรเลย มีเเต่ดินกับฝุ่น
นายคิดว่าผืนดินมันไม่สวยงาม ยังงั้นเหรอ? ผืนดินมันให้ทุกสิ่งทุกอย่างกับเราเลยนะ!
ที่คุณพูดเเบบนั้นก็ถูก เเละทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับคืนสู่ผืนดินเช่นกัน
ผมคิดว่าคณเป็นชาว...?
ผมเป็นคนอัฟกานี
- มาจากเมืองไหน? - มาจาก มาซาร์ อี ซารีฟ
ชื่อเเปลกมาก เป็น "มาซาร์" ของใครเหรอ?
เป็นสุสานของอิหม่ามอะลี
เป็นสถานที่สําหรับจาริกเเสวงบุญ
สุสานของอิหม่ามอะลีอยู่ในนาจาฟไม่ใช่เหรอ?
ใช่ เเต่หลายคนเชื่อว่าอย่ในมาซาร์ อี ซารีฟ
เเปลกเนอะ...
นายกำลังทําอะไรเหรอ?
ผมกำลังทําไข่เจียวกินอยู่น่ะ อาหารเเบบนี้ไม่เหมาะกับคุณหรอก...
เดี๋ยวผมจะชงชาให้คุณกิน
ขอบคุณมาก !
นายอยู่ที่นี่ นายไม่เบื่อบ้างเหรอ?
ผมชินเเล้วน่ะ... ผมชินกับการที่ด้องอยู่คนเดียวเเล้ว
รู้จักคนนั้นหรือเปล่า?
รู้จัก เป็นคนบ้านเดียวกับผม
เป็นคนอัฟกานีเหรอ?
ใช่ เป็น "นักเรียนโรงเรียนสอนศาสนา" จะมาทนทุกวันหยุด
"นักเรียนโรงเรียนศาสนา" ก็ควรที่จะอยู่ใน "โรงเรียนสอนศาสนา" สิ?
เขารู้สึกเหงา ก็เลยมาอยู่เป็นเพี่อนผม...
มาอยู่ที่นี่ได้สองหรือสามวันเเล้ว
จะมาอยู่ที่นี่ประจําเลยหรือเปล่า?
ไม่หรอก... เเค่สามคืนเอง
คุณว่ายังไงนะ ผมไม่ได้ยิน...
- คืนนี้เขาค้างที่นี่ด้วยหรือเปล่า? - ค้างครับ ค้าง
เเสดงว่าตอนนี้นายก็ไม่เหงาเเล้วสิ
ใช่ครับ ตอนนี้ไม่เหงาครับ...
- เป็นคนอัฟกานีด้วยเหรอ? - ครับ
ที่นี่มีคนอัฟกานีอยู่เยอะเหมือนกันนะ !
ใช่ครับ มีเยอะตั้งเเต่ที่อัฟกานิสถานเกิดสงคราม
ตอนนี้ในอิหร่าน มีคนอัฟกานีอยู่ประมาณ 2-3 ล้านคน
ตอนนี้ที่นี่เกิดสงคราม เเล้วทําไมพวกเขาถึงไม่กลับประเทศล่ะ?
สงครามกับอิรัค มันกระทบเเค่เฉพาะคนอิหร่าน
เเต่สงครามที่บ้านเกิด มันกระทบกับพวกเรา...
เเล้วสงครามของเราก็ไม่กระทบกับพวกนายเลยเหรอ?
คุณอาจจะบอกว่า สงครามของคุณกระทบกับพวกเรา...
เเต่สงครามในอัฟกานิสถาน มันทั้งหนัก... ทั้งเลวร้ายกว่าที่นี่เยอะ
บอกหน่อย...
วันนี้เป็นวันหยุด ทําไมนายถึงต้องมาอยู่ที่นี่คนเดียว?
นายไม่รู้สึกเสียใจบ้างหรือไง?
ไปนั่งรถเล่นกัน เราจะได้เปลี่ยนที่ เปลี่ยนเรื่องคุยกัน
ผมเป็นคนเฝ้าโรงงาน เเละตอนนี้ผมก็กำลังทำงานอยู่
- เป็นคนเฝ้าที่นี่เนี่ยนะ? - ใช่
ถามหน่อยใครมันจะไปยกเครื่องจักรพวกนี้ไหว?
มันเป็นวันหยุด ไม่มีใครมาขโมยหรอก... มาเถอะน่า
ไปหาอากาศบริสุทธิ์สูดกัน ไม่มีอะไรหายหรอก
มันเป็นหน้าที่ของผม... เราทุกคนต่างล้วนมีหน้าที่ของตัวเอง
- ผมละทิ้งงานไปไม่ได้หรอก - ไม่ได้จริง ๆ เหรอ?
ต้องขอโทษด้วย
ฉันคิดว่า เราน่าจะได้ไปสูดอากาศบริสุทธิ์...
เดี๋ยวฉันจะไปหาเพี่อนของนาย ที่เป็นนักเรียนโรงเรียนสอนศาสนาหน่อย
ไม่เเน่ ฉันกับเขาอาจจะไปนั่งรถเล่นกัน
ผมชงชาให้คุณเเล้ว
เก็บเอาไว้ก่อน ไปก่อนนะ
- ลงทางอื่นดีกว่ามั้ย? - บันไดมันเริ่มคลอนเเล้ว...
อันตรายมาก ! ซ่อมซะทีสิ !
ซ่อมซะทีเถอะ เเค่เอาลวดมามัดหน่อย ก็ใช้งานได้เเล้ว
สบายดีนะ?
นายเป็นคนอัฟกานีใช่มั้ย?
ใช่ครับ
เเล้วนายมาทําอะไรที่นี่?
พอดีผมได้หยุด 3 วัน
เเล้วรู้สึกว่าตัวเองเหงาเเละก็ท้อเเท้
อาห์มันด์เพื่อนผมก็อยู่คนเดียว ผมก็เลยมาที่นี่ มาหาเพื่อน
ไม่ใช่ ฉันหมายถึงนายมาทําอะไรที่อิหร่าน?
ผมเรียนอยู่ที่โรงเรียนสอนศาสนาชิซาร์
ที่อัฟกานิสถานไม่มีโรงเรียนสอนศาสนาเหรอ?
ก็พอมีอยู่ เเต่ช่วงนั้นมันเกิดสงคราม...
เเต่โรงเรียนสอนศาสนาที่ผมเรียนไม่ค่อยดีเท่าไร
พ่อผมก็เลยบอกว่าถ้าจะเรียน ก็ให้มาเรียนที่อิหร่านหรือไม่ก็นาจาฟ
ผมก็เลยมาเรียนที่อิหร่าน
เเล้วเรื่องค่าเทอมค่าใช้จ่ายล่ะ? พ่อนายเป็นคนส่งเงินมาให้เหรอ?
ที่บ้านผมฐานะไม่ค่อยดีเท่าไร...
ทางโรงเรียนสอนศาสนาจะจ่ายผม 2,000โตมาน
พอช่วงปิดซัมเมอร์ ผมก็จะทํางาน...
...เพี่อเก็บเอาไว้ใช้
ทํางานอะไรเหรอ?
ทํางานเป็นกรรมกรน่ะครับ เป็นงานง่าย ๆ
ไม่ยักรู้มาก่อนว่า นักเรียนโรงเรียนสอนศาสนา จะทํางานเป็นกรรมกรได้ด้วย
เวลาเข้าตาจน ยังไงก็ด้องทํา
หมายความว่าถ้ามีงานมาให้นายก็ทํา
ครับ
นายไม่สงสัยบ้างเหรอ ว่าทําฉันถึงให้นายนั่งรถมาด้วย?
สงสัยสิ...
ฉันรู้ว่างานของนายคือ การสั่งสอนเเละให้คําเเนะนําเพี่อนมนุษย์
เเต่นายยังหนุ่ม นายยังมีเวลา นายยังสามารถทํามันทีหลังได้
ที่ฉันด้องการคือ มือสองข้างของนาย
ฉันไม่ได้ด้องการลิ้น
หรือใจของนาย...
ซึ่งฉันโชคดีมากที่มือทั้งสองข้าง เป็นของผู้ที่ศรัทธาในศาสนาอย่างเเท้จริง
เเละด้วยความอดทน ความอุตสาหะ เเละความมุ่งมั่นที่นายได้เรียนมา...
นายคือผู้ที่เหมาะสมที่สุด ที่จะเเบกรับงานชิ้นนี้
คุณยังไม่ได้บอกผมเลยว่า ผมจะด้องทําอะไร...
ฉันรู้ว่า สิ่งที่ฉันได้ตัดสินใจลงไป จะขัดต่อความเชื่อของนาย
นายเชื่อว่าพระเจ้าเป็นผู้ประทานชีวิต เเละจะเอามันไป เมื่อพระองค์ทรงเห็นสมควร
เเต่เมื่อคนๆ นึง ดําเนินชีวิตต่อไปไม่ไหว เเละเวลานั้นยังมาไม่ถึง...
...เขาอ่อนล้า เเละไม่สามารถที่จะรอคอยพระเจ้า...
...เพี่อจัดการได้ เขาจึงต้องตัดสินใจจัดการทําด้วยตัวเอง
ที่ภาษาชาวบ้านเรียกว่า "การฆ่าตัวตาย"
นายลองคิดดู... คําว่า "การฆ่าตัวตาย"...
...ไม่ได้ถูกคิด มาเพี่อเอาไว้เเค่ในพจนานุกรม...
...จะต้องเป็นสิ่งที่สามารถปฏิบัติได้จริงด้วย
เเละนี่ก็คือ การนําไปปฏิบัติ
ซึ่งผู้ที่จะทําจะต้องยินยอมในการปฏิบัติการ
ผมยังไม่เข้าใจที่คุณพูด ตกลงว่าผมด้องทําอะไรกันเเน่?
ถ้าผมทําได้ ผมก็จะทําให้คุณ
ถ้าฉันตัดสินใจที่จะปลดปล่อยตัวเองจากชีวิตนี้...
เพี่ออะไร?
ถึงนายจะรู้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับนาย ฉันไม่สามารถเล่าให้นายฟังได้
ถึงฉันบอกนาย นายก็ไม่สามารถเข้าใจได้อย่างเเท้จริงหรอก
เเต่ไม่ใช่เพราะว่านายไม่เข้าใจนะ...
เเต่เพราะนายไม่สามารถรู้สึก อย่างที่ฉันรู้สึกได้...
นายสามารถที่จะเข้าใจ... เห็นอกเห็นใจ...
...หรือรู้สึกสงสารได้ เเต่สําหรับความเจ็บปวดของฉัน... นายไม่สามารถ
ความทุกข์ทรมานของนาย...
...ฉันรู้เเล้ว ฉันทําอะไรได้? ฉันทําได้ก็เเค่เข้าใจนาย
เหมือนกัน นายเข้าใจความเจ็บปวดของฉัน เเต่นายไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกของมันได้
นั่นเเหละคือเหตุผล
ฉันเเค่ขอให้นายเป็นมุสลิมที่เเท้จริง เเละช่วยฉัน... นายทําได้มั้ย?
ถูกด้อง ผมเข้าใจเรื่องที่คุณพูด เเต่การฆ่าตัวตายมันผิดหลักคําสอน...
... ผิดทั้งของหะดีษ... ทั้งของอิหม่ามทั้ง 12 ท่าน เเละผิดทั้งในพระคัมภีร์โกรัน...
ที่กล่าวไว้เรื่องการฆ่าตัวตาย...
โดยทั้งหมดกล่าวว่า มนุษย์ไม่สมควรที่จะฆ่าตัวตาย
พระเจ้าได้มอบร่างกายให้เราด้วยความรัก
เราก็ไม่ควร ที่จะไปทําร้ายร่างกายของเรา
ผมเข้าใจคุณ เเต่เรื่องการฆ่าตัวตาย ถ้าเรามองจากทุกเเง่มุมเเล้ว...
เป็นจริงที่ว่า...
ฉันบอกนายเเล้วไม่ใช่เหรอ... ว่าฉันไม่ได้ด้องการให้นายมาเทศน์
ถ้าฉันด้องการจะฟังเทศน์ ฉันสามารถที่จะไปหาคนอื่น...
... ที่เรียนจบเเล้ว เเละมีประสบการณ์มากกว่านาย
สิ่งที่ฉันร้องขอ ก็คือมือของนาย ให้มือของนายมาช่วยฉัน
มือของผมทําเฉพาะเรื่องที่เป็นคุณธรรม เเต่เรื่องที่คุณต้องการ...
มันไม่ถูกต้องซักเท่าไรนัก
ฉันรู้ว่า การฆ่าตัวตายเป็นหนึ่งในมหันตบาป
เเต่การอยู่อย่างไม่มีความสุข มันก็เป็นบาปมหันต์ที่ไม่เเพ้กัน
เวลาที่เราไม่มีความสุข เราก็จะทําให้ผู้อื่นรู้สึกเจ็บ...
...เเล้วมันไม่เป็นบาปหรือไง?
การทําให้คนอื่นเจ็บ มันไม่เป็นบาปหรือไง?
การทําให้ครอบครัวของเราเจ็บ... การทําให้เพี่อนของเราเจ็บ...
การทําให้ตัวเองเจ็บ..
...ไม่เป็นบาปหรือไง?
ถ้าฉันทํานายเจ็บ ไม่ถือว่าเป็นบาป...
เเต่ถ้าฉันฆ่าตัวตาย ถือว่าเป็นอย่างงั้นเหรอ?
ที่คุณพูดก็ถูก...
...การทําให้คนที่อยู่ใกล้ชิดเราเจ็บ ถือว่าเป็นบาปมหันต์เช่นกัน
ฉันคิดมาเสมอว่า พระเจ้าเป็นผู้ประเสริฐเเละเปี่ยมไปด้วยพระเมตตา...
ซึ่งพระองค์ก็คงไม่ต้องการให้ ลูกหลานของพระองค์ด้องทนทุกข์ทรมาน
การที่พระองค์ทรงประเสริฐ จึงเป็นไปไม่ได้ที่พระองค์...
...ด้องการที่จะฝืนให้เรามีชีวิตอยู่ต่อ
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ พระองค์ทรงประทานทางออกนี้ให้เเก่มนุษย์
นายเคยคิดเรื่องความหมายของ การฆ่าตัวตายหรือเปล่า?
เรื่องนี้ผมก็เคยคิด เเต่ไม่เหมือนอย่างที่คุณคิด
เเต่ไม่ว่าจะยังไง เรื่องที่เราพูดก็ไม่สามารถนําพาเราไปที่ไหนได้...
...ไม่ใช่ทั้งเวลาเเละสถานที่
ลงไปจากรถ เเถว ๆ ด้นไม้ต้นนั้น จะมีหลุมอยู่...
ไปเเละก็ดูหลุมซะ เเล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง
ไปสิ... ลงไปดูก่อน
ขึ้นรถ
เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟัง
ฉันได้ตัดสินใจเเล้วว่า...
คืนนี้ฉันจะกินยานอนหลับทั้งกระปุก
จากนั้นก็จะมา เเล้วก็นอนลงในหลุมนั่น...
... เพื่อที่จะหลับ
สิ่งที่ฉันอยากให้นายช่วย ก็คือ นายคอยให้พระอาทิตย์ขึ้น...
...จากนั้นมาที่นี่ เหมือนฉันเป็นพี่ของนาย...
...จากนั้นก็ช่วยกลบฉันด้วยดิน เเค่นั้นจบ
อย่างที่บอก...
ผมเดินตามพระคัมภีร์ ซึ่งได้จารึกเอาไว้ว่า...
งานชิ้นนี้ นายไม่เพียงเเต่จะได้รางวัลจากสวรรค์เท่านั้น...
...เเต่จะได้รับรางวัลที่เป็นนามธรรมด้วย โดยการที่นายจะไม่ต้องทํางานในซัมเมอร์นี้
เเต่พระคัมภีร์กล่าวไว้ว่า...
"พวกเจ้าอย่าได้คร่าชีวิตของพวกเจ้าเอง"
เเล้วมันเเตกต่างกันยังไง ระหว่างการฆ่าผู้อื่นตาย...
...กับการฆ่าตัวเองตาย?
การฆ่าตัวเองตายก็ถือว่าเป็นการฆ่า
เเล้วนายตกลงที่จะทําหรือเปล่า?
ทําไมคุณไม่ลงมาก่อนล่ะครับ?
เพี่อนผมทําไข่เจียวเสร็จเเล้ว * กลิ่นหอมมากเลย มากินกันก่อน
เดี๋ยวคุณก็จะพบทางออก
ขอบใจ! ฉันรู้ว่าเขาเจียวไข่ไว้เเล้ว เเต่ไข่มันไม่ดีสําหรับฉัน!
เอาไว้ครั้งหน้า !โชคดี !
คุณครับ... คุณครับ...
...คุณช่วยเลื่อนรถให้หน่อยครับ รถตักกำลังทํางานครับ
เอารถหลบหน่อย...
รถตักกำลังทํางาน ช่วยเลื่อนรถของคุณด้วย
คุณมาทําอะไรที่นี่?
ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะให้มานั่งเล่นนะครับคุณ!
ไม่สบายหรือไง? ไปสิ ! ไปเลื่อนรถเร็ว !
คุณจะมานอนตรงนี้ไม่ได้นะ !
ถ้าคุณอยากได้ปูนซีเมนต์ * ก็ไปที่ออฟฟิศนู่น
ไปเร็ว ไปเลื่อนรถ... ไปเร็ว ไปเลื่อนรถ...
คุณมาทําอะไรที่นี่?... คุณมาทําอะไรที่นี่?...
ไม่สบายหรือเปล่า?
จิบชาซักหน่อยมั้ย?
ลุกขึ้น รีบไปเลื่อนรถ
ไปเร็ว... ไปเร็ว... ขอบคุณครับ...
จะไม่ถามอะไรซักหน่อยเหรอ?
ไม่ถาม
คณจําตําเเหน่งได้หรือยัง? ให้สังเกตตรงต้นไม้ที่อยู่ตรงนั้น
จําได้
สรุปว่าจะไม่ถามอะไร เเน่นะ? ไม่มีปัญหาเเน่นะ?
ไม่มีปัญหา นอกจาก...
นอกจากอะไร?
การที่คนเราอยากที่จะช่วยเหลือใครซักคน...
...จะต้องกระทําอย่างสมควร เเละทําด้วยใจทั้งหมด...
...งานจะออกมาดีกว่า ถุกต้องมากกว่า เเละเหมาะสมมากกว่า
คุณจะใช้มือของคุณเเทนพลั่วก็ได้นะ
เก็บเอาความรู้สึกของคุณ ไปให้กับอะไรที่มันจําเป็นกว่านี้เถอะ
เเต่ยังไงล่ะ?
คุณทํางานอะไร?
ก็ผมบอกคุณไปเเล้วไง
หมายถึงเชี่ยวชาญงานด้านไหน?
ขุดดินด้องการความเชี่ยวชาญด้วยเหรอ?
มันก็เเค่การขุดดิน...
ถ้าผมสามารถช่วยในทางอื่นได้...
ผมจะยินดีทำยิ่งกว่า
ทำตามที่ผมบอกก็พอ
เเต่จะช่วยอะไรได้?
ถ้าการที่คนเราจะช่วยเหลือเพี่อนร่วมโลก...
...อาจจะมีวิธีการช่วยที่ไม่เหมือนกัน...
...ซึ่งก็สามารถช่วยชีวิตได้
ผมจะไม่ยอมเป็นต้นเหตุให้ใครตายโดยเด็ดขาด
เเต่ในเมื่อคณอุตส่าห์ขอร้อง ผมก็เลยยอมตกลง
เเตก็ยากเหมือนกันนะ ผมยอมรับเลยว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ง่าย
ถ้าคุณไม่ยอมเล่าปัญหาที่เเท้จริงของคุณ...
...ไม่มีใครที่จะช่วยคุณหรอก? อีกอย่างผมก็ไม่รู้จักคุณมาก่อน
ซึ่งคุณก็มีทั้งญาติพี่น้อง.. เเละเพี่อนฝูง..
ด้องขอโทษด้วย ที่ผมต้องสอดรู้เรื่องของคุณ...
ไม่รู้ว่าเป็นปัญหาทางครอบครัว หรือเรื่องหนี้สิน...
...เเต่ทุกปัญหามีทางออกในตัวของมันเองเสมอ
เเต่ถ้าคุณไม่พูด...
...ก็จะไม่มีใครสามารถช่วยเหลือคุณได้
คนเราทุกคนล้วนมีปัญหาในชีวิตกันทั้งนั้น...
...ถ้าเราทุกคนเลือกที่จะใช้วิธีการนี้ เพี่อเเก้ไขปัญหาเเม้อันน้อยนิด...
...ก็คงไม่มีคนเหลืออยู่บนโลกนี้เเล้วล่ะ
หรือว่าไม่จริง?... ไม่เหลือซักคน!
ไม่เหลือเเม้ชีวิตเดียว!
เลี้ยวซ้ายด้วยครับ
- ทางนี้ผมไม่เคยไป - ผมรู้จักทางดี
อาจจะยาวกว่า เเต่ทางดีกว่าเเละก็สวยมากกว่า
ผมเป็นนักโทษของพื้นที่อันกันดานนี้ มามากกว่า 35 ปีเเล้ว
ผมจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผมให้ฟัง
มันเกิดขึ้น หลังจากที่ผมเเต่งงานได้ไม่นาน
พวกเราด้องเจอปัญหามากมายสารพัด...
จนผมเริ่มทนไม่ไหว ก็เลยตัดสินใจ...
...ที่จะยุติปัญหาทั้งหมด
เช้าวันหนึ่ง ก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น...
...ผมได้หยิบเชือกเอามาไว้ในรถ...
...ผมตั้งใจเอาไว้เเล้วว่า ผมด้องการที่จะฆ่าตัวตาย
ผมจึงเดินทางไปเมียเนห์ เรื่องนี้เกิดในปี 1960
ผมเดินทางไปที่ทุ่งมัลเบอร์รี่...
...ไปจอดรถที่นั่น ซึ่งตอนนั้นที่นั่นยังไม่สว่าง...
ผมก็ขว้างเชือกเพี่อให้ไปคล้องกับกิ่งไม้ เเต่ก็ขว้างไม่ถึง
ผมพยายามอยู่หลายรอบ มันก็ไม่ได้ซะที
ผมก็เลยด้องปีนต้นไม้ขึ้นไป...
...จนผมสามารถผูกเชือกจนเเน่นได้
จากนั้นผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรนุ่ม ๆ ใต้ฝ่ามือ... มันเป็นลูกมัลเบอร์รี่...
มัลเบอร์รี่ดูฉ่ำดูน่ากินมาก...
ผมเลยกินเข้าไปลูกนึง มันฉ่ำมากจริง ๆ
จากนั้นก็กินลูกที่สอง... ลูกที่สาม...
ทันใดนั้นผมก็ได้เห็น...
...พระอาทิตย์กำลังขึ้นอยู่ตรงปลายยอดของภูเขา
ทั้งพระอาทิตย์... ทั้งวิวทิวทัศน์...
ทั้งต้นไม้ใบหญ้า...มันดูสวยงามมาก !
เเล้วจู่ ๆ ผมก็ได้ยินเสียงพวกเด็ก ๆ ที่กำลังมุ่งหน้าไปโรงเรียน
พวกเด็ก ๆ หยุดเเล้วก็มองดูผม
เด็ก ๆ ขอให้ผมช่วยเขย่าต้นมัลเบอร์รี่ให้หน่อย
ลูกมัลเบอร์รี่ร่วงลงพื้น พวกเด็ก ๆ ก็ไปเก็บมากิน
ตอนนั้น ผมรู้สึกมีความสุขมาก...
จากนั้นผมก็เก็บลูกมัลเบอร์รี่เอากลับไปที่บ้าน
ตอนนั้นภรรยาผมยังนอนหลับอยู่
เเต่พอเธอตื่นขึ้นมา เธอก็กินลูกมัลเบอร์รี่เข้าไปเหมือนกัน...
...เเละภรรยาผมก็ชอบมันมากด้วย
ผมจากบ้านไปเพี่อฆ่าตัวตาย...
เเต่ผมดันกลับมาพร้อมลูกมัลเบอร์รี่
ลูกมัลเบอร์รี่ช่วยชีวิตผมเอาไว้...
คุณกินมัลเบอร์รี่...
เเล้วทําให้เมียคุณ กับทุกอย่างดีขึ้นอย่างงั้นเหรอ?
ไม่ใช่ ไม่ใช่เเบบนั้น เเต่ผมก็เปลี่ยนไป...
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็เริ่มดีขึ้น เเต่ที่ดีขึ้นจริง ๆ ก็คือ ความคิดของตัวผมเอง...
ทําให้ผมรู้สึกดีขึ้น...
คนเราทุกคนล้วนมีปัญหาในชีวิตกันทุกคน
ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติวิสัย มีคนอยู่บนโลกใบนี้เป็นจํานวนมาก...
...ไม่มีครอบครัวไหนหรอก ที่ไม่มีปัญหา
ผมไม่รู้ว่าปัญหาของคุณคืออะไร...
...ไม่อย่างนั้น ผมจะได้อธิบายได้ดีกว่านี้
เวลาที่คุณไปหาหมอ...
...คุณยังบอกหมอเลยว่า คุณเจ็บคุณปวดตรงไหน?
ขอโทษ คุณไม่ใช่คนเติร์กใช่มั้ย?
ผมจะเล่าเรื่องตลกให้คุณฟังเรื่องนึง
ถ้าฟังเเล้วห้ามโกรธนะ...
มีคนเติร์กคนหนึ่ง...
ไปหาหมอ เขาบอกกับหมอว่า...
"เวลาที่ผมเอานิ้วไปโดนที่ไหนตามตัว จะรู้สึกเจ็บ...
...เอาไปถูกที่หัว ก็เจ็บ... ไปถูกที่ขา ก็เจ็บ...
ไม่ว่าจะเเตะตรงท้องหรือตรงมือ ก็เจ็บทั้งนั้น"
หมอก็ลงมือตรวจ เเละก็บอกกับเขาว่า...
"ร่างกายของคณน่ะปกติดี จะมีก็เเค่นิ้วของคณเท่านั้นที่หัก !"
คนหนอคน เป็นจิตใจของคุณที่ป่วย...
ซึ่งมันก็ไม่ได้ผิดปกติอะไรเลย ลองเปลี่ยนมุมมองซะเถอะ !
ผมออกจากบ้านเพี่อจะไปฆ่าตัวตาย...
...เเต่เป็นลูกมัลเบอร์รี่ที่ทําให้ผมเปลี่ยนความคิด
ลูกมัลเบอร์iธรรมดา ๆ ซึ่งไม่ได้มีค่าอะไรเลย
โลกไม่ได้เป็นอย่างที่คุณเห็นหรอก
คุณจะด้องเปลี่ยนมุมมองของคุณ เเล้วโลกก็จะเปลี่ยนไป
มองในเเง่ดีบ้าง
พยายามมองทุกอย่างให้เป็นบวก
คุณอยู่ในจุดสูงสุดเเห่งชีวิตเเล้ว !
เเต่เป็นเพราะปัญหาเท่าขี้ผงเพียงไม่กี่ปัญหา ถึงกับทําให้คุณด้องฆ่าตัวตาย
อาจจะเเค่ปัญหาเดียวด้วยซํ้า...
ชีวิตก็เหมือนรถไฟ...
ที่จะมุ่งหน้าเพียงอย่างเดียว... *
...มุ่งหน้าไป มุ่งหน้าไป... จนกระทั่งถึงสถานีปลายทาง...
...ซึ่งที่สถานีปลายทางนี้เเหละ เป็นที่ที่ความตายรอเราอยู่
เเน่นอนว่า ความตายคือทางออก...
...เเต่ไม่ใช่ตอนเกิด... ไม่ใช่ในช่วงวัยอย่างคุณ...
ต้องขอโทษด้วยที่ลากคุณมาในทางที่ขรุขระเเบบนี้
ผมไม่รู้...
คุณคิดว่าบางอย่างที่คณทำนั้นดีเเล้ว... จากนั้น * คุณกลับมาคิดใหม่ เเล้วพบว่า สิ่งที่คุณทํานั้นผิด... * *
หลักสําคัญคือด้องคิดให้หนักให้ถี่ถ้วน
คุณเชื่อว่าสิ่งที่คุณทํานั้นถูก...
จากนั้นคุณกลับมาคิดใหม่ เเล้วพบว่า สิ่งที่คุณทํานั้นผิด...
คุยสิ หรือพูดอะไรก็ได้ ผมจะได้พักหายใจหายคอบ้าง
ผมพูดมากเกินไป พูดอะไรไม่รู้ต่าง ๆ นานา
ผมพูดจนไม่รู้จะพูดอะไรเเล้ว ช่วยพูดอะไรบ้างเถอะ !
เลี้ยวซ้ายตรงนี้เเหละ
เเล้วเเต่คุณ ถ้าคุณไม่พูด งั้นผมจะพูดต่อเเล้วนะ
ถ้าคุณไม่พูด ผมจะได้พูดต่อ
คุณไม่มีความหวังหลงเหลืออีกเลยหรือ?
เวลาที่คุณตื่นนอนตอนเช้า คุณเคยเเหงนหน้าดูท้องฟ้าบ้างมั้ย?
คุณไม่อยากดูพระอาทิตย์ขึ้นตอนฟ้าสางอีกเเล้วเหรอ?
คุณไม่อยากเห็น สีเเดงเเละสีเหลือง...
...ของพระอาทิตย์ยามตกดินอีกเเล้วเหรอ?
คุณเคยมองดูพระจันทร์บ้างมั้ย? เเล้วคุณไม่อยากมองดูหมู่ดาวบนฟ้าอีกหรือไง?
คืนที่พระจันทร์เด็มดวงส่องเเสงสวยงาม...
คุณไม่อยากเห็นมันอีกหรือไง? คุณอยากจะปิดตาตัวเองหรือไง?
ตรงทางเเยกให้ไปทางขวา !
คนอีกฟากฝั่งอยากที่จะมาดูที่นี่...
...เเต่คุณกลับต้องการรีบจากไป !
คุณไม่อยากที่จะดื่มนํ้าจากนํ้าพุอีก...
หรือล้างหน้าในลําธารอีกเเล้วหรือไง?
เลี้ยวขวา !
ถ้าคุณพิจารณาฤดูทั้ง 4 ฤดู...
เเต่ละฤดูก็จะมีผลไม้ออกมา...
ฤดูร้อนก็มีผลไม้ออก... ฤดูใบไม้ร่วงก็มี...
ฤดูหนาวก็จะมีผลไม้เเบบอื่นออกมา... ฤดูใบไม้ผลิก็เหมือนกัน
ไม่มีเเม่คนไหนที่สามารถยัดผลไม้...
...เข้าไปในตู้เย็น เพี่อให้ลูก ๆ ของเธอได้กินทุกชนิดหรอก
ไม่มีเเม่คนไหน ที่สามารถทําเพี่อลูกของตัวเองได้มากเท่ากับ...
...ที่พระเจ้าทําให้กับสรรพสิ่ง ที่พระองค์ทรงสร้างมาได้หรอก
คุณยอมที่จะปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างเเล้วใช่มั้ย? คุณยอมที่จะสละทุกสิ่งทุกอย่างเเล้วใช่มั้ย?
คุณยอมที่จะสละรสชาติของลูกเชอร์รี่เเล้วใช่มั้ย?
อย่าเชียวนะ ผมเป็นเพี่อนคุณ เเต่ผมขอร้องคุณล่ะ !
ถ้าคุณอยากที่จะทํา !
เลี้ยวขวา
ตรงนี้เป็นถนนหลักเเล้ว
เลี้ยวซ้าย
ก่อนที่ผมจะลงจากรถ
ผมอยากจะขับกลอนเป็นภาษาเติร์กให้คุณฟัง...
เเปลว่า "ที่รักของพี่ พี่กำลังบินหนี มาหาพี่หน่อย"
"พี่ถูกไล่ล่าจากสวนของเพี่อนพี่ มาหาพี่หน่อย"
"จากวันก่อนๆ ที่เรามีความสุข...
...บัดนี้พี่ตกอยู่ในช่วงเวลาอันหนักหน่วง มาหาพี่หน่อย"
บอกผมเถอะไหนๆ เราก็รู้จักกันเเล้ว
คุณไป... ผมก็เป็นเพี่อนคุณ คุณอยู่... ผมก็เป็นเพี่อนคุณ
ไม่ว่าจะยังไง... ผมก็เป็นเพี่อนคุณ
คุณอยู่... ผมก็เป็นเพี่อนคุณ คณไป... ผมก็จะเป็นเพี่อนของคุณเช่นกัน
โชคดี
คุณทํางานอย่ที่นี่เหรอครับ?
เดี๋ยวสิ... ช่วยบอกผมหน่อยว่าคุณต้องทําอะไรบ้าง? *
ก็ผมบอกคุณเเล้วไง ผมทํางานที่นี่ ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ทางธรรมชาตินี่ !
ไม่ใช่ ผมหมายถึงตอนพรุ่งนี้เช้า
พรุ่งนี้ ผมไปถึงตอนพระอาทิตย์ขึ้น... เเล้วเรียกคุณสองครั้ง...
คุณครับ... คุณครับ...
บาดี !
บาดี จากนั้นคุณก็จะขานรับ...
...จากนั้นก็ยื่นมือลงไป ช่วยดึงคุณขึ้นมา
เเละถ้าผมไม่ขานตอบล่ะ?
คุณจะต้องขานรับ ! พระอัลเลาะห์ทรงโปรด... ผมรู้ว่าคุณจะขานตอบ?
เเล้วถ้าเกิดผมไม่ขานตอบล่ะ?
ผมก็จะทํา อย่างที่คุณขอเอาไว้
ไม่ต้องห่วงหรอกน่า!
ช่วยพูด เพี่อให้ผมมั่นใจซักหน่อยเถอะ
เรื่องบางเรื่อง...
...ทําง่ายกว่าพูดซะอีก...
ไม่ว่าจะยังไง คุณก็จะต้องทํา
ถ้าไม่เป็นเพราะลูกผม ผมไม่ทําเเน่ๆ
เชื่อผมเถอะ มันเป็นเรื่องที่ยาก...
...เเต่ตกลงคือตกลง
ผมจะไป เเล้วผมก็จะตักดินฝังคุณ
คุณหยิบเงิน เเล้วคุณก็ไป
ส่วนคุณก็จะพ้นทุกข์ !
ผมต้องไปเเล้ว พวกเด็ก ๆ กำลังคอยอยู่
ขอให้เงินนี้ช่วยรักษาลูกคุณให้หายด้วยนะครับ
รักษาสัญญาด้วยนะครับ ไม่งั้นคุณจะไม่ได้รับพรจากพระเจ้าอีก
ผมก็หวังเช่นกันว่า คณจะไม่เป็นอะไร
ตอนนี้รับส่วนนี้ไปก่อน พร่งนี้คุณจะได้รับส่วนที่เหลือ
ขอบคุณที่พาผมกลบมาที่นี่... ขอบคุณอีกครั้งครับ !
โอเค... ตอน 6โมงเช้าเจอกัน หรือจะพูดให้ถูก... 6 โมงเช้าคุณจะเจอผม
ขอให้พระเจ้าทรงอวยพรให้คุณเจอผมเช่นกัน
เอาไปด้วยสิครับ เอาเงินไปด้วย
ขอบคุณ เเต่ผมคิดว่ายังก่อน เสร็จงานเเล้วค่อยเอา
คุณคะ ช่วยถ่ายรูปให้เราหน่อยได้มั้ยคะ?
ปรับเอาไว้เเล้ว เเค่กดถ่ายอย่างเดียวค่ะ
ขอบคุณค่ะ
เฮ้ย เป็นห่าอะไรวะ? จะรีบไปตายห่าหรือไง? !
คุณครับ!
ครับ
ผมอยากเจอผู้ชายที่เพิ่งเดินเข้าไปน่ะครับ
- มีผู้ชายเดินเข้ามาตรึมเลย - คนที่ใส่เสื้อเเจ็คเกตสีฟ้าน่ะครับ
ชื่ออะไร?
รู้เเต่เขาทำงานอยู่ที่นี่ เขาถือถุงเข้ามาด้วย...
ที่นี่มีผู้ชายทํางานตั้งเยอะเเยะ
คนที่ถือถุงนกกระทามาเต็มถุงน่ะครับ
จะเอามาสต๊าฟ เพี่อเอาไว้สอนพวกนักเรียนน่ะครับ
รู้มั้ย เขาชื่ออะไร?
ผมไม่รู้จักชื่อครับ รู้เเต่ว่าลูกของเขาป่วยเป็นโรคโลหิตจางน่ะครับ
อ๋อ คุณคงหมายถึง ลุงคนที่ทํางานอยู่ในเวิร์คชอปเเน่ๆ เลย
ชื่อ บอเกรี
ใช่ ๆ คุณบอเกรี คุณช่วยเรียกเขาให้หน่อยได้มั้ย?
เราทําเเบบนั้นไม่ได้?
- ผมเข้าไปข้างในได้หรือเปล่า? - คุณตองมีต๋ว
โอเค... ตั๋วราคาเท่าไหร่ครับ?
- 100 โตมาน - เเล้วผมต้องเดินไปทางไหน?
เดินไปตามทาง จากนั้นก็เลี้ยวขวา...
...ตรงหลังตึกใหญ่ ๆ เสร็จเเล้วคุณจะเห็น "เเผนกสตัฟฟ์สัตว์"
เเผนกสตัฟฟ์สัตว์...
4 ใบค่ะ
ขอบคุณค่ะ คุณบอเกรี... นกกระทาเยอะเเยะเลย !
เพิ่งได้มานะเนี่ย ! ถือว่าพวกเธอโชคดีมากที่ได้ดู
เรียบร้อยหน่อย เด็ก ๆ...
เป็นนกกระทาหรือนกคุ่มกันเเน่...
พวกเราด้องศึกษาเรื่องนกคุ่มกันไม่ใช่เหรอ !
นกมันไม่ได้มาติดตาข่าย เพี่อให้พวกเธอสนุกกันนะ
คุณบอเกรีคะ มีคนมาหาคุณค่ะ
ก่อนอื่น พวกเธอต้องจับมันหงายท้องก่อน...
เเล้วเอาฟองนํ้าชุบนํ้า เช็ดขนตรงช่วงหน้าอกให้เปียก
จากนั้นก็ค่อย ๆ ใช้มีดผ่าลงไป...
ให้ผ่ายาวตามลําตัวลงไป
เเต่อย่าผ่าให้ลึกมาก ไม่ยังงั้นพวกเครื่องในจะทะลักออกมา
คุณบอเกรี ช่วยออกมานั่งคุยกับผมหน่อย
ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ ผมกำาลังยุ่ง
- คณบอเกรี คณโอเคนะครับ? - โอเค ขอบใจนะ
เสื้อคลุมสีขาวเหมาะกับคุณมาก
ขอบคุณมากครับ
พวกคุณกำลังทําอะไรกันอยู่?
- เเล้วคุณเเจกนกอะไรเหรอครับ? - นกคุ่ม
นกคุ่มเหรอ? คุณฆ่าพวกมันเหรอ?
ใช่ เพี่อศึกษาน่ะ
งั้นเเสดงว่าคุณโอเคใช่มั้ย?
- ผมมีบางอย่างอยากจะบอกคุณ - ว่ามาเลย
ตอนเช้า ตอนที่คุณไป...
...คุณช่วยเอาหินก้อนเล็ก ๆ ไปด้วย 2 ก้อน เเล้วก็ช่วยปาใส่ผม...
ผมกลัวว่าผมอาจจะเเค่หลับ เเต่ยังไม่ตาย !
หิน 2 ก้อนอาจจะไม่พอ เดี๋ยวผมจะใช้ 3 ก้อนเลย
ช่วยเขย่าที่ไหล่ผมด้วยนะ ! เผื่อว่าผมยังไม่ตาย
คุณสัญญากับผมเเล้วนะ !
ถึงหัวของผมต้องโดนตัด ผมก็จะรักษาคำพูดของผม
สัญญาเเล้วนะครับ อย่าลืมนะครับ อย่าทําผมผิดหวังนะครับ !
พอได้เเล้ว ได้ยินมั้ย?
#ได้ยิน #
บอกให้คนของคณไปพัก...
...อยู่เเถว ๆ ต้นไม้ก่อน เราถ่ายเสร็จเเล้ว
ต่อไปเราจะทําการบันทึกเสียงกัน
#ได้ครับ #